Novo blogue IDENTIDADE E TRADIZÓN

Depois duns meses inoperativos, anunciamos aos leitores deste blogue a aparición dun novo blogue vencellado agora à revista EUROPAE, que se chama IDENTIDADE E TRADIZÓN.
A liña do novo blogue ven sendo a mesma que levaba o actual de Terra e Povo. Tocarán-se os mesmos temas de arte e cultura, política, economía e sociedade sempre desde unha visión identitária de fondas raizames galeguistas e europeístas, alén de sectarismos políticos e sempre crítico cóa alternáncia do actual sistema, non dando lugar à alternativa necesaria para un povo que está a esmorecer.
http://identidadeetradizon.blogspot.com
Comunicado de TERRA E POVO
Debido às diverxencias estratéxicas coa asociación gala Terre et Peuple, decidimos o cese de actividades de Tierra y Pueblo. As webs ficarán conxeladas e a revista deixará de aparecer.En breve informaremos sobre a legalización da nova asociación identitaria que seguirá có traballo realizado até agora por Tierra y Pueblo. Do mesmo xeito anunciamos a publicación da revista que cubrirá a desaparición de “Tierra y Pueblo”, e na que xa confirmaron a súa participación as nosas habituais canetas.Olegario de las Eras, Juan Gilabert, J.J. Villapalacios, Enrique Ravello, Enrique Monsonís, Ramón Bau Fradera, Xuan Cámara, Xavier Felipe, Joaquín Bochaca, Inmaculada Cabañas, Bárbara Climent, José Hernánsaez, Federico Traspedra, Álvar Riudellops, Adriá Solsona, Andrés del Corral, Eduardo Núñez, Oriol Ribas, Koldo Andokoetxea, Adrían Zurera, Pablo Burgos, Juan Antonio Llopis y varios más… Os artigos destes colabouradores irán apareciendo paseniño no seguinte blogue:
http://www.identidadytradicion.com Queremos pontoalizar que esta decisión non imprica nengunha diverxencia ideolóxica con Pierre Vial nen con nengún outro membro de Terre et Peuple, aos que seguimos considerando una referencia ideolóxica e cultural de pr |
Un excelente pintor contemporaneo: BORISLAV PRANGOV

Moi recomendábel visita à web deste excelente pintor contemporaneo
http://www.boris-prangov-art.hit.bg/index.html
Fermosas pinturas de paisaxes singulares, retratos (a destacar o de Julius Evola) e lugares sagrados da nosa patria europeia: castelos, grutas iniciáticas, dolmens, pontes, montañas, santuarios da nosa antiguedade, etc. desde a Tracia até os fisterras de Galiza e Irlanda.
GALIZA, como EUROPA: por Vintila Horia

GALICIA, COMO EUROPA
por Vintila Horia
“España y otros mundos” Ed. Plaza&Janés, Barcelona 1970
Págs. 31-34
Nota: este texto ha sido “rescatado” de un libro antiguo de Vintila Horia, durante una estancia en el Mosteiro de Oseira el 24.04.10. Se ha modificado la toponimia, pasándola del castellano a su idioma original en gallego.
Escuchando caer la lluvia, cantando desde las goteras antiguas de Santa María la Real de Oseira, pasando como cortinas fantasmales y como faldas de aurora boreal por encima de las fachadas ilustres de la plaza del Obradoiro, de Santiago; martilleando las hojas de las altas camelias del patio del monasterio de los mercedarios de Poio, me he dado cuenta de que la llave de Europa esté quizá en los dos puntos extremos y menos conocidos de Europa: Rumania y Galicia. Decir que los dos han sido unidos por la línea migratoria de los visigodos, los cuales han pasado caso dos siglos en la Dacia trajana; que San Vintila Solitario (enterrado en Punxín, cerca de Ourense) es un santo gallego de nombre rumano, que los celtas dejaron huellas en la toponimia y en la raza de estos dos límites de nuestro mundo y continente, resulta muy archiconocido, pero hay que volver a decir ciertas cosas para que la idea de nuestra unidad se vuelva realidad en marcha.
... (... continúa)
JOSÉ CAMPOS E SOUSA no YouTube

Uma serie de ligaçôes do nosso cantautor favorito além Minho... Aparição http://www.youtube.com/watch?v=y6PoeXzRqZQ Arraial de porrada, por Portugal e mais nada http://www.youtube.com/watch?v=9UUmyDfT34c Deus, Pátria, Rei http://www.youtube.com/watch?v=9cVhOMvV0U4&feature=related El-Rei http://www.youtube.com/watch?v=f3_r1VEmGaI&feature=related
O BIERZO, unha comarca máis de Galiza

Nova tirada da edición dixital do xornal "La Voz de Galicia"
Máis de 23.000 bercianos utilizan o galego como lingua principal .Algúns critican aos colectivos progalaicos por impor a normativa oficial e «destruír así o berciano».O 60% da poboación maior de 65 anos usa este idioma, mentres que só un 3% dos mozos fálano.Autor:María Cedrón Data de publicación: 13/4/2010
- A Belén Fernández Prieto non lle custou adapatarse a vivir no Bierzo. é de Castro de Rei, na provincia de Lugo, pero hai xa varios anos que cruzou o alto de Pedrafita para asentarse coa súa familia en Villafranca. Alí exerce como profesora de galego no CEIP San Lorenzo de Brinde, un centro no que uns setenta alumnos reciben a materia de Plástica neste idioma. O colexio no que traballa é un dos once da comarca onde hai a opción de recibir unha hora de clase á semana en galego. Noutros catro institutos, os alumnos tamén poden elixilo para estudar Ciencias Sociais en toda a educación secundaria obrigatoria (ESO ) ou xa escollelo como optativa en cuarto e en todo o bacharelato. En total, a Consellería de Educación da Xunta ten contabilizados a 1.096 alumnos que cursan esa materia en León e Zamora.
O fomento do galego entre os mozos é unha das grandes inquietudes dos colectivos de protección da lingua na comarca. Aínda que os datos que manexa o catedrático de Lingua e Literatura Galega dá Universidade de Vigo Xosé Henrique Costas mostran como esta é a lingua utilizada por 23.500 persoas nacidas no Bierzo e por outras 10.000 asentadas en Ponferrada, tras emigrar desde os pobos da parte oriental de Lugo e Ourense, unicamente un 3% da xente nova utilízao. A porcentaxe elévase ata o 60% no caso dos maiores de 65 anos.
Por iso, explica este experto, calquera esforzo pola promoción da lingua é pouco. «Hai institutos que ofrecen ou galego como optativa, pero en boa parte dous casos é algo que non conta co parabén dous claustros. Hai colexios que aínda que pediron ou galego como optativa, non ou imparten porque a dirección
EL MODO DE VIDA TRADICIONAL, por Antonio Medrano

Valioso, perenne e interesante artigo de formación dunha das mellores canetas de fala castellana do mundo da Sophia Perennis, o noso estimado amigo Antonio Medrano. Foi publicado hai uns 30 anos no livro "Cuadernos de formación tradicional", editado polo Circulo Cultural Imperium
¿Cuál es la forma de vida propia del hombre de la Tradición? ¿Cuáles son la actitud y el estilo existencial más conforme a la vía tradicional? ¿Cómo hemos de conducirnos en nuestra vida diaria si queremos recorrer el camino el camino que la Sabiduría perenne nos enseña? ¿Qué pauta o norma de vida podemos seguir para aproximarnos cada vez más a su verdad en medio de un ambiente hostil como el de la actual civilización? He aquí algunos de los interrogantes que se plantean de forma inmediata quienes entran por primera vez en contacto con la doctrina tradicional, todos aquellos que comienzan a despertar al resplandor de su luminoso e imperecedero mensaje.
Puesto que la Tradición o la Sabiduría es ante todo vida, una forma integral de vivir, una realidad para ser vivida en todos y cada uno de los momentos de la existencia, no podría formularse pregunta más certera y oportuna como ésta acerca de la forma de vivir tradicional. Es esta la primera pregunta que todos deberíamos hacernos, no por pura curiosidad intelectual, sino para darle respuesta y proceder después en consecuencia tratando de aplicar dicha respuesta a nuestra propia vida única y uniforme, válida indiscriminadamente y por igual para todos los seres humanos. Más que de modo de vida tradicional habría que hablar, en rigor, de modos de vida tradicionales; pues múltiples y diversas son las vías existenciales que presenta el mundo de la Tradición, ofreciendo en este campo una rica gama de posibilidades adaptadas a las diferencias de época y lugar, así como a la diversidad de tipos humanos y de formulaciones doctrinales. En primer lugar, la forma de vida varía, en numerosas cuestiones de detalle, según las tradiciones. No es el mismo el modo de vida de un musulmán que el de un hindú, o el de un cristiano y un taoísta, como tampoco serían evidentemente idénticas las normas que regirían la vida de un antiguo germano y aquellas a las que ajustaba su existencia un egipcio o un azteca.
Y,
... (... continúa)Novo triunfo da LEGA NORD

El partido liderado por Umberto Bossi ha sido el único que ha avanzado en número de votos, lo que supone un amplio respaldo de la ciudadanía a las políticas identitarias y anti-inmigracionistas de la Lega.
Su éxito se ha consolidado no sólo en las zonas tradicionalmente fieles al partido , sino en otras en donde no gobernaba hasta ahora como el Piamonte, en unas elecciones marcadas por el castigo del electorado en el que 1 de cada 3 electores no ha acudido a las urnas.
Los resultados escrutados arrojan una victoria amarga de la izquierda, pues tan solo ha conseguido la victoria en 7 de las 13 regiones disputadas.
Así la Lega Nord, aparte de mantener las dos regiones en las que ya gobernaba, Lombardía y Véneto, se suman Piamonte, Lacio y las sureñas regiones de Campania y Calabria, además de experimentar un importante avance en tradicionales feudos de la izquierda italiana como Emilia Romagna.
El éxito de la coalición Lega Nord-Pueblo de la Libertad, se debe, sin lugar a dudas a la primera. Bossi ya ha significado que esta posición de preeminencia respecto a Il Cavaliere servirá para acometer las reformas federales tan necesarias de cara a la consecución de los fines de la Lega Nord, que no son otros que la independencia padana.
“Somos el partido del cambio, el partido de las cosas concretas. La gente quiere ver estos cambios y respetaremos nuestras sus promesas. Esta es la razón por la que nos han votado”, señalaba el líder de la Lega Nord.
[cc] Novopress.info, 2010, Texto original
... (... continúa)Vintila Horia: "Cultura por encima de los partidos"

Reproducimos un artigo dun excelente blogue adicado a recoller os artigos sobre crítica literaria do ilustre e múltiples veces galardoado escritor romeno, Vintila Horia.http://vintila.blogspot.com/ Nas súas páxinas deambulan e surcan escritores da talla de Ezra Pound, Dante, L.F.Celine, E.Jünger, Tolkien, Carl Schmitt, F.Nietzsche, Georges Duby, entre moitos outros.
E reproducimos este artigo en concreto, como lembranza aquela excelente revista disidente que foi PUNTO Y COMA, à que foi lector asiduo o noso Vintila Horia.
Ninguno de los partidos del llamado “cambio” ha sido capaz hasta ahora de crear cultura. Se han publicado libros, programas, hubo intentos de revistas, fracasos a la derecha como a la izquierda. Y los mismos libros no han hecho sino volver sobre ideas anticuadas, demostrando el hecho de que dentro de un partido no es posible hacer futuro, no sólo desde el punto de vista político, que hubiera sido lo más inmediatamente deseable, sino tampoco desde el punto de vista cultural. La novedad y el progreso están en otro sitio, cada vez más alejado de la perspectiva parcial y avejentada de las grandes y pequeñas agrupaciones políticas de corte más o menos democrático. En un libro de Stan M. Popescu (Autopsia de la democracia, Editorial Euthymia,, Buenos Aires, 1984) aparecen muy claras las causas de esta arritmia democrática; y utilizo aquí el concepto de democracia en el sentido más amplio posible, ya que hasta los estalinistas se autoproclaman como fieles adeptos de la democracia. Los partidos, o sea, tal y como el mismo concepto lo expresa, son partes de la realidad política y social, simples parcialidades incapaces de expresar sino unos fragmentos disfrazados de totalidad. ¿Cómo gobernar eficazmente a un conjunto social, tan grande y tan complejo como es España, con criterios de partido, una totalidad con la ayuda de una parcialidad, utilizándose, además, para colmo de la inadecuación, la igualdad como criterio mayor de dicha interpretación? La igualdad, en este sentido, implica una posibilidad de aplicación general al que el mismo concepto de partido, o de parcialidad, rechaza y anula. ¿Y a qué tipo de libertad nos podemos esperar por parte de los demócratas gorbachovistas o jaruselskianos, incapaces de otorgar la más mínima libertad a los desgrac
... (... continúa)O HOME NOBRE: a filosofía medieval do Mestre Eckhart

Reproducimos neste noso blogue, un texto do sabio medieval alemán Mestre Eckhart, pensador que influenciou a múltiples autores ao longo da historia. É de destacar a influencia que exerceu en dous autores da nosa estima como son K.G.Dürckheim e J.Evola, redescubrendo a esência iniciática da sua Obra.
(Von dem edein menschen)
Del hombre noble[1]
Nuestro Señor dice en el Evangelio: «Un hombre noble marchó a una tierra lejana para conquistarse un reino y volvió» (Lucas 19, 12). Con estas palabras Nuestro Señor nos enseña lo noblemente creado que es el hombre en su naturaleza, y lo divino que es aquello adonde puede llegar por la gracia, y además, cómo el hombre ha de llegar a ese punto. Estas palabras aluden también a gran parte de las Sagradas Escrituras.
En primer lugar hay que saber —y es bien evidente— que el hombre reúne en sí dos naturalezas: cuerpo y espíritu. Por eso se dice en un escrito





